Zasiedzenie

Zasiedzenie – jest to sposób nabycia prawa własności na skutek upływu czasu. W drodze zasiedzenia można nabyć prawo własności nieruchomości i ruchomości. Ustawodawca różnicuje przesłanki w przypadku nabycia własności nieruchomości i ruchomości w drodze zasiedzenia i w zależności od tego, czy nabywca jest w dobrej, czy w złej wierze. W przypadku nabycia nieruchomości muszą być spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: posiadanie samoistne i odpowiedni upływ czasu: 20 lat dla posiadacza w dobrej wierze i 30 lat dla posiadacza w złej wierze.

W przypadku ruchomości również musi być posiadanie samoistne, 3 letni upływ czasu oraz dobra wiara przez cały ten okres. Warto wspomnieć, że art. 7 k.c. wprowadza domniemanie dobrej wiary. Jest  to domniemanie obalalne. Orzecznictwo Sądu Najwyższego stoi na stanowisku, że jeżeli osoba nabyła własność nieruchomości w drodze umowy, która nie została zawarta w formie aktu notarialnego, nie może być uznana za posiadacza w dobrej wierze. Dobra wiara oznacza, że posiadacz z przyczyn usprawiedliwionych nie wiedział o tym, że dane prawo mu nie przysługuje. Z kolei zła wiara, że ktoś wie (lub powinien wiedzieć, a nie wie np. z powodu własnego niedbalstwa), że określone prawo mu nie przysługuje. Jeśli chodzi o bieg terminu zasiedzenia to stosuje się tu odpowiednio przepisy o biegu terminu przedawnienia. Bieg terminu zasiedzenia może podobnie jak przedawnienie ulec zawieszeniu lub przerwaniu. Art. 173 k.c. : „  Jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela. „  Skutkiem zasiedzenia jest nabycie prawa własności przez posiadacza samoistnego i jednocześnie utrata tego prawa przez właściciela.  

Zasiedzenie nie powoduje wygaśnięcia obciążeń np. hipoteki,  mimo że ten sposób nabycia prawa własności ma charakter pierwotny, ponieważ następuje z mocy samego prawa po spełnieniu wyżej opisanych przesłanek. Celem zasiedzenia jest usunięcie rozbieżności między stanem faktycznym, a stanem prawnym.