Prawo prywatne

 

Prawo prywatne – reguluje stosunki prawne, których strony posiadają cechę autonomiczności. Oznacza to, że kształtują one swoją sytuację prawną zgodnie ze swoją wolą. Autonomiczności nie należy utożsamiać z równorzędnością. Strony stosunków prywatnoprawnych mogą, ale nie muszą być równorzędne (np. strony umowa sprzedaży, w której z jednej strony mamy przedsiębiorcę, a z drugiej konsumenta, jako podmiot słabszy, a więc tym samym „nierówny” przedsiębiorcy, ustawodawca przyznając konsumentowi pewną sferę uprawnień np. w ustawie o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego „wyrównuje” jego pozycję do pozycji przedsiębiorcy). Autonomiczność nie ma charakteru absolutnego, gdyż strony nie mogą kształtować stosunku prawnego sprzecznie z prawem, czy zasadami współżycia społecznego. W stosunkach prawnych opartych na prawie prywatnym żadna ze stron nie ma możliwości władczego oddziaływania na drugą stronę. Ponadto spory wynikające z takich stosunków są rozstrzygane przez sądy powszechne, sądy polubowne lub inne kompetentne organy, tylko na wniosek strony (stron) i tylko w zakresie przez nią (nie) wskazanym.